Mikołaj Sokół, komentator i ekspert motorsportowy:
Za nami obowiązkowa letnia przerwa, a do wyścigowej akcji wracamy właściwie w wakacyjnym klimacie. Holenderski tor Zandvoort leży na wybrzeżu Morza Północnego, a od plaży dzieli go jedynie pasmo wydm i nadmorska promenada. Taka lokalizacja wiąże się z niecodziennymi wyzwaniami, przede wszystkim za sprawą wiatru. Jego podmuchy mogą zaskakiwać kierowców, pozbawiając samochód części docisku aerodynamicznego, a do tego nawiewać piasek na nawierzchnię.
Konfiguracja toru również nie należy do najłatwiejszych. Dość krótka i wąska nitka nie pozostawia większych marginesów na błędy, ale zawodnikom podoba się jego charakterystyka, z podstępnymi zakrętami. Szczególnie interesujące są dwa z nich – trzeci i ostatni – o stromym nachyleniu, sięgającym 18 stopni. Można w nich obierać różne linie jazdy, a przejechanie dobrego okrążenia na Zandvoort wymaga kreatywności i precyzji.
W sierpniu wszystkie zespoły muszą zawiesić wszelką działalność na dwa tygodnie, a powrót po tym obowiązkowym urlopie następuje w nieco wakacyjnej atmosferze. Drugą część sezonu rozpoczynamy właściwie na plaży – malowniczy tor Zandvoort leży praktycznie na brzegu Morza Północnego. Prosta startowa, zakończona właściwie jedynym dogodnym miejscem do wyprzedzania, biegnie wzdłuż plaży i nadmorskiej promenady, a następnie nitka toru skręca pomiędzy wydmy. Jest wąska, otoczona żwirowym i trawiastym poboczem – zatem marginesu na błąd kierowcy praktycznie tu nie ma.
Zawodnikom podoba się pagórkowata charakterystyka pętli i zróżnicowane, podstępne zakręty, wymagające dużego docisku. Dwa z nich są mocno nachylone, nawet bardziej niż na najsłynniejszych amerykańskich owalach – krzywizna sięga 18 stopni. Ogólnie rzecz biorąc, nie jest to jednak tor odpowiadający współczesnym wyścigowym maszynom. Krótsze od Zandvoort jest tylko Monako, a w ciasnej alei serwisowej holenderskiego obiektu w poprzednich sezonach obowiązywało ograniczenie prędkości do zaledwie 60 km/h – niczym na ulicznych pętlach. W tym roku limit wynosi tradycyjne 80 km/h, a mniejsze straty czasowe związane z pit stopem mogą wprowadzić nieco strategicznej innowacji.
Zresztą nadmorski tor wrócił do wyścigowego kalendarza tylko dzięki sukcesom holenderskiego zawodnika, wielokrotnego mistrza świata. Na Zandvoort regularnie rozgrywano rundy mistrzostw świata od lat 50. do lat 80., lecz później nastąpiła trwająca ponad trzy dekady przerwa. Obecna kadencja tej rundy w kalendarzu też już zresztą dobiega końca – w przyszłym roku ponownie pożegnamy się z Zandvoort.
Cieszmy się zatem wyjątkową otoczką tych zawodów i pamiętajmy o wyjątkowych wyzwaniach, z którymi mierzą się tutaj kierowcy. Oczywiście trudności z wyprzedzaniem nie sprzyjają efektownej walce w niedzielne popołudnia, lecz z drugiej strony właśnie na Zandvoort padł rekord wszech czasów – w deszczowym wyścigu w sezonie 2023 odnotowano aż 186 manewrów wyprzedzania, w tym aż 63 podczas jednego okrążenia. Do tego w tych szalonych zawodach wykonano aż 89 pit stopów – również najwięcej w historii!
Wyścig w Holandii
Zandvoort
31 sierpnia
Start wyścigu: 15:00
Liczba okrążeń: 72
Długość toru: 4,259 km
Długość wyścigu: 306,648 km
Rekord okrążenia: 1.08,885
Średnia prędkość (kwalifikacje): 225 km/h
Prędkość maksymalna (wyścig): 335 km/h
Alex Albon: „Wracamy po letniej przerwie, wypoczęci i gotowi na mocne zakończenie sezonu. Pierwszy z dwóch kolejnych wyścigów mamy na Zandvoort – torze, po którym zawsze fajnie się jeździ i na którym odnosiliśmy sukcesy w przeszłości”.
Carlos Sainz: „Cieszę się z powrotu do ścigania po letniej przerwie, a Zandvoort jest dobrym torem na taki powrót – z pochylonymi zakrętami i płynnym układem pętli. Jestem wypoczęty i gotowy na drugą część sezonu, ze świeżą energią i koncentracją na kolejnych solidnych weekendach”.
